Michael Burgers

Michael Burgers en BIMU-ART:  Voelen en doen.

Michael Burgers (34) zit in de zon aan een biertje. Hij praat honderduit. Bij deze energieke spraakwaterval wisselen indrukken en observaties elkaar sneller af dan je als toehoorder bij kunt houden. De energie en de drive zijn kenmerkend voor Michael.  Zoveel te vertellen, zoveel te doen. Dat is Michael. Hij laat me zijn website zien.

 Op je site hoort ook een BIO waarin mensen iets meer over jou te weten komen…

Als ik hoor: ' Zo hoort het'  voel ik heel vaak weerstand. Wanneer dingen ' horen' of ' moeten',  wordt het voor mij pas interessant wanneer mensen zich daar niet aan houden. Het lijkt soms wel een spel. Dat is geen opstandigheid, maar meer het gevoel dat we onszelf zo vaak beperken. Er is niets mis met H-B-B, alleen ik mis vaak het bewuste. Ik veroordeel niemand, maar er is zoveel meer dan wat wij met elkaar bepaald hebben dat ' hoort'.

Ik wist helemaal niet dat je kon schilderen. Hoe lang doe je dat al?

Eigenlijk heb ik dit altijd al gedaan, alleen pas sinds kort op doek. Ik heb er echt de tijd voor moeten leren nemen, want druk druk druk, werk. Nu ik meer tijd ' neem' , merk ik dat ik me kan ontspannen en het me heel veel brengt.

 Kunst of een artistieke uiting zegt altijd iets over de artiest. Wat zeggen deze doeken over jou?

(Michael zucht.) Houd eens op zeg.  Ik voel mezelf geen artiest of kunstenaar. Met die termen heb ik niets omdat andere mensen hebben bepaald wat dat zou moeten inhouden. Zo vaak dat de omgeving voor ons bepaalt wat iets  'is' , of wat iets zou moeten betekenen.  En dat is voor mij nu juist het mooie aan BIMU- art. Eerst is het van mij, Michael Burgers, en dan is het aan anderen om er iets van te vinden. Of niet.

Of niet?

Net zoals ik niet altijd wil uitleggen wat ik voel of bedoel met mijn werk, laat ik de toeschouwer de ruimte om er zelf iets van te vinden of er iets bij te voelen. Soms is het net zo gaaf om te merken dat iemand iets niet mooi vindt, als wanneer iemand enthousiast wordt of echt iets voelt bij een schilderij.  Die ruimte wil ik geven door niet te zeggen ' Dit is van Michael' , maar dit is BIMU-art.

Wat is je favoriete schilderij? Wat vind je het mooist aan wat je maakt?

Dat gaat je eigenlijk niks aan. Maar wat ik erover wil zeggen: ' In een lijn zit alles'.  Biertje?

Ja lekker. Maar ' in een lijn zit alles', dat klinkt nogal zweverig

Hoezo? Waarom zoeken mensen naar ordening? Waarom ruim je op? Omdat het rust geeft. Maar het is ook heerlijk om een rommeltje te maken, om onverwachte dingen te omarmen en daarvan te genieten. Je hele leven ben je bezig met zaken ‘organiseren’, doelen stellen, tegelijkertijd gebeuren de mooiste dingen als je ze niet in de hand hebt, wanneer je ze niet kunt organiseren. Ieder mens worstelt met dat spanningsveld. Ik merk dat ik met het schilderen een manier heb gevonden om daaraan uiting te geven. Lijnen geven houvast. Lijnen geven ordening. Maar tegelijkertijd ook weer niet, want iedereen zet die lijn weer anders.  (Lachend:) Dat klinkt eigenlijk te dramatisch en serieus. En nu zeg ik alweer te veel over hoe ik mijn werk beleef. Dat wil ik eigenlijk niet. Bittergarnituurtje?

 Okay, okay. Wat gebeurt er als een schilderij af is?

Ik geniet minstens zoveel van het proces en de totstandkoming, als van het uiteindelijke resultaat. Ik zou er meer van moeten genieten, want vaak het eindresultaat geeft me maar kort bevrediging. Ik moet dan weer door. Bij een doek dat ik na lange tijd weer terugzie kan ik echt denken ' het klopte'. In die zin klopt alles wat ik maak, voor mezelf. Daarbij is het niet belangrijk of anderen het mooi vinden. Natuurlijk is het fijn om te merken dat mensen zelf een gevoel krijgen bij wat ik heb gemaakt, maar dat is dan ook van mensen zelf. Dat klinkt dramatisch maar in de kern wel waar het om draait. Het fascinerende voor mij is dat je iets wat zo van jezelf is, voor anderen weer iets totaal anders kan betekenen.

 Waarom kies je voor deze stijl?

Ik kan ook realistisch schilderen, maar dat geeft nou juist niet die ruimte waar ik naar op zoek ben. Een vaas met bloemen, een schaal met fruit; het is wat het is. Dat geeft mij geen energie, hoe indrukwekkend en hoe knap ik het ook vind dat anderen dat kunnen. Weet je, veel dingen in het leven zijn gewoon zoals ze zijn. Keuzes maak je voor jezelf en niet vanuit de verwachtingen van de omgeving. Die keuzes maak je met respect, maar vooral met respect voor jezelf. Voelen en doen. Ook dat is voor mij BIMU-art. Nog 1 biertje dan?

 

 

September, 2013